‘Oui, ce sont Jip et Janneke’, legt de ene vrouw aan de andere uit. De ene heeft een plastic bordje met een afbeelding van het o-zo-Nederlandse duo in haar handen. Eigenlijk zegt ze: Sjiep et Sjànnèkûh. Wel lollig om nu eens een Française te horen die wat woordjes Nederlands uitprobeert; ik luister liever naar andermans accent dan naar het mijne. De ene koopt het bordje.
Drie keer raden waar ik was. Te gemakkelijk: in de Hema. Sinds een paar maanden zit er een filiaal in hartje Parijs, vlakbij Les Halles en Centre Pompidou. Ik was er al eens eerder, maar ik had me eigenlijk voorgenomen niet meer over dit expat-cliché te schrijven. Altijd maar weer dat gemis van de Hema.
Maar vanmiddag was ik er, en met een goede reden: we hebben een diner bij Franse vrienden thuis. Met vier stellen gaan we ons daar aan een Nederlands menu wagen. En het aardige is dat de drie Françaises de gerechten bereiden. Dat gaf nog enige opwinding toen de vriendin die het voorgerecht zou maken tot haar ontzetting ontdekte dat er eigenlijk niet zoiets bestaat als een cuisine hollandaise. ‘Help, ik kan niks vinden op internet’, mailde ze, ‘alleen maar sauce hollandaise.’
Mijn bijdrage is daardoor toch nog aanzienlijk en inspannend geworden: het vertalen van diverse Hollandse recepten. Ben benieuwd naar het resultaat. Wij nemen kaas, bier en wijn mee. Het kostte wat moeite, maar met dank aan diverse vrienden en familieleden komt zelfs de wijn uit Nederland.
Daarom was ik dus in de Hema: op zoek naar iets typisch Nederlands voor vanavond. En ik werd zowaar een beetje trots. Het was druk in de winkel en er werd driftig rondgekeken. Mensen die samen waren, stootten elkaar ongelovig aan en zeiden dingen als: moet je kijken, die prijzen, voor zulke leuke spullen. De Nederlandse prijzen zijn onwaarschijnlijk laag voor Parijse begrippen.
Een dame raakte ontroerd bij het rek met de elastiekjes en speldjes voor meisjeskapsels. Ze dacht even dat ik haar dochter was, en zei: c’est si mignon! Zo schattig. Ik was het met haar eens, en even voelde het alsof ik zelf die accesoires had ontworpen.
Daarna kwam ik bij de postkaarten. Weer Jip en Janneke, met de tekst joyeux anniversaire. En toen zag ik het toppunt: een vrolijk gestipte kaart met daarop coucou. Kiekeboe, de Hema doet aan Frans. De Hema is nog Franser dan ik.
Met mijn stroopwafels liep ik verward de winkel uit. Is mijn moederland hier bezig met een opmars? Zijn ze de boel op zijn Chinees aan het overnemen? En dan ga ik toevallig vanavond ook nog Nederlands eten bij Franse vrienden. Of zou dat geen toeval zijn?
